مصطفی صا بر

از جوانان کمونيست ٢٣٣

چهارشنبه تاریخی!

مصطفی صابر

هنوز سه شنبه هم آغاز نشده است ،  اما روشن است که چهارشنبه 15 فوریه یک روز تاریخی خواهد بود. به یاد ندارم که در سالهای اخیر حرکتی به این شکل و در این ابعاد وسیع جهانی در حمایت از کارگران کشوری صورت گرفته باشد. آخرین اطلاعیه های حزب را که در این شماره چاپ کرده ایم بخوانید و ببینید چگونه اتحادیه های کارگری جهان دست یه یک اعتراض سیاسی و بی سابقه در حمایت از کارگران شرکت واحد و کارگران ایران زده اند. فراخوان اتحادیه ها و کنفدراسیون های متعدد جهانی و همچنین حضور حاضر به یراق و قدرتمند حزب کمونیست کارگری تضمین میکند که در چهارشنبه 26 بهمن در بسیاری از شهرهای بزرگ جهان در قاره های مختلف و در برابر بسیاری از سفارتخانه های جمهوری اسلامی تظاهرات هایی در محکوم کردن رژیم اسلامی و دفاع از کارگران شرکت واحد صورت گیرد. ( اگر در خارج کشور هستید حتما سایت روزنه را چک کنید و در تظاهرات شهرتان یا نزدیک ترین شهر شرکت کنید.)

 از آنسو کارگران شرکت واحد نیز علیرغم سرکوب خشن اعتصابشان مبارزه را ادامه میدهند و  در همین روز (10 صبح 26 بهمن)  در تهران در برابر مجلس اسلامی اجتماعی اعتراضی خواهند داشت و امیدواریم که آنجا صف کارگران مورد حمایت وسیع دانشجویان، دانش آموزان، معلمان و همه مردم آزاده قرار گیرد.  (اگر در تهران نیستید به مقاله نسرین رمضانعلی در همین شماره رجوع کنید و ببینید که شما هم میتوانید در چهارشنبه تاریخی سهم خود را ادا کنید.)

اما اهمیت تاریخی این روز صرفا در یک همبستگی جهانی کارگری در دفاع از حقوق بلافصل کارگری نیست. این بجای خود. اهمیت اش بویژه در این است که در این جنگ وحشیانه ای که هم اکنون بین اسلام سیاسی از یکسو و دول سرمایه داری غرب از سوی دیگر در سطح جهان جریان دارد، حرکت جهانی 15 فوریه انعکاس به میدان آمدن آن نیروی سومی است که به هیچکدام از این دو قطب ارتجاع و ترور و وحشیگری تعلق ندارد و راه دیگری در برابر مردم جهان قرار میدهد. راه آزادی و حرمت انسان.

 در حالی که اسلامی ها دنیا را به خاطر چاپ کاریکاتورهای سردسته شان به خوف و وحشت فرو برده اند، در حالیکه دول غربی و حتی فضای روشنفکری چپ غرب اینها را بعنوان نماینده  یک میلیارد و 200 میلیون مردم کشورهای اسلام زده پذیرفته اند و از  مشتی ملا و مرتجع و چاقو کش و قاتل بخاطر "جریحه دار شدن احساسات" مردمی که اینها هر روز قصابی شان میکنند!! عذر میخواهند، در حالیکه که هر دو سوی این دو قطب ارتجاع  آزادی بیان و ابتدایی ترین حقوق بشر مدرن را چنین آسان زیر پا میگذارند و تاریخ بشر را به قهقرا میبرند، بله درست در چنین لحظه ای این طبقه کارگر است  که حتی برای دفاع از حقوق بلافصل خود باید صفش را از این دو قطب ترور و ارتجاع و قهقرا جدا کند و  پرچمدار آزادیخواهی و رعایت حقوق پایه ای انسانها بشود.

 این طبقه کارگر است که درست در اوج این نمایش تهوع آور رعب و ابتذال و توهین و  پشت پا زدن به هر نشانه تمدن، در سراسر جهان تظاهرات هایی را جلوی در سفارتخانه های مرکز اسلام سیاسی جهان یعنی جمهوری اسلامی ترتیب داده و خواهان آزادی کارگران زندانی، برسمیت شناختن حق تشکل و خواسته های دیگر میشود. این صف  اگر هنوز هر نقص و نارسایی داشته باشد آشکارا در مفروضات ارتجاعی و خطرناک نوع جنگ تمدنهای هانتینگتون در نزد آن دو قطب قهقرا شریک نیست و در مقابل آنها از ارزش های انسانی دفاع میکند.

در همین شماره آرش سرخ مطلبی از یک سایت کارگری در نیویورک ترجمه کرده است که مشابهت رفتار میدیا و شهردار نیویورک در قبال اعتصاب کارگران حمل و نقل نیویورک  با رفتارهای جمهوری اسلامی در قبال کارگران شرکت واحد را نشان میدهد. این همان همسرنوشتی ناگزیر طبقاتی است که بیش از 160 سال پیش مانیفست کمونیست با شعار "کارگران جهان متحد شوید" پرچم اش را بر افراشت. تصورش سخت نیست وقتی این صف در ابعاد جهانی زیر پرچم انسانی و تمام عیارش، زیر پرچم مانیفست کمونیست بار دیگر متشکل شود،   آنگاه جهان میتواند نفسی به راحتی بکشد و راهی برای برون رفت از جنگ و نزاع های قطب های مختلف سرمایه داری که اکنون قهفرا و پشت کردن به همه ارزش های انسانی مدرن و جنگ و سناریو سیاه و زنده کردن مذهب و قومیت و  حتی  خطر جنگ اتمی را تهدید آمیز تر از هر زمان جلوی بشر قرار داده اند، پیدا کند.

طبقه کارگر در ایران و مشخصا جنبش کمونیسم کارگری در ایران باید به خود بعنوان پیشتاز این حرکت نوین و رهایی بخش نگاه کند.  

13 فوریه 2006

مصطفی صابر

اعتصاب و مبارزه کارگران شرکت اتوبوسرانی واحد تهران، با وصف اینکه هنوز در نیمه راه است، فی الحال اثرات محسوسی بر سیاست ایران باقی میگذارد. هم رابطه مردم و حکومت، و هم موقعیت نیروهای اپوزیسیون و معادلات بین چپ و راست جامعه در اثر این حرکت در حال تغییر است.  جهت این تغییر نیز مطابق قاعده چند سال اخیر اوضاع ایران است: رژیم اسلامی در مخمصه بیشتر قرار میگیرد و چپ جامعه در جریان این تحول بازهم قوی تر میشود. تفاوت در این است که اینبار قدرت یابی چپ چشمگیر تر از موارد قبل است. به این دلیل، البته،  که چپ اینبار با نیروی اجتماعی خود (طبقه کارگر) مستقیما به میدان آمده است.

اجازه بدهید به این جوانب بپردازیم. اما قبل از آن لازم است تاکید کنیم که تاثیرات حرکت کارگران واحد هنوز  نهایی و سرانجام یافته نیست. در حال شدن است.  برای نهایی کردن و تحقق تمام  و کمال تاثیراتی که به آن اشاره میکنیم، باید مبارزه کارگران شرکت واحد  را به پیروزی رساند. در عین حال برای به پیروزی رساندن مبارزه کارگران شرکت واحد  باید تاثیرات فی الحال آن و جهتی که در اوضاع ایجاد کرده است را بدقت شناخت. به سهم خود میکوشم در پایان به شرایط و ملزومات به پیروزی رساندن این حرکت در خطوط کلی بپردازم.

سالهای 60 یا سال 56 و 57

مبارزه و اعتصاب کارگران شرکت واحد ضربه جدی ای به زیر پای جمهوری اسلامی و احمدی نژاد اش زده است. احمدی نژاد با پلاتفرم بگیر و ببند و حزب الله گری نوع سالهای 60  سر کار آمد. این هالوی اسلامی که ساعت اش بیست و چند سال پیش را نشان میدهد،  اوج هنرنمایی های بال دوم نطام است در شرایطی که بال اول (دوم خرداد) شکسته است. شکستن این بال دوم جمهوری اسلامی را  بیش از پیش به سراشیب سقوط میکشاند و اعتصاب و مبارزه کارگران واحد ضربه خرد کننده ای بر آن کوبیده است.  البته  ما قبلا نیز در وقایعی نظیر اعتراضات مردم شهرهای کردستان، اعتصابات  کارگری در هر گوشه و کنار کشور و یا 20 آذر دانشگاه،  دیدیم که جامعه خیال سرفرود آوردن در مقابل احمدی نژاد ( این "سونامی" روزنامه کیهان و یا "فاشیسم آمد" دوم خردادی ها)  را ندارد. اما اعتصاب و مبارزه کارگران واحد با قاطعیت بیشتری نسبت به  تحولات ماقبل به جمهوری اسلامی و احمدی نژادش نشان داد که نامه نگاری با چاه چمکران و زدن به سیم آخر قمه کشی  بی چشم انداز است.

البته جمهوری اسلامی ابتدا کوشید با کارگران شرکت واحد نیز از در سرکوب وارد  شود. اما نه تنها مجبور شد کارگران دستگیر شده در جریان اعتصاب یک روزه را آزاد کند، بلکه اکنون که اسانلو را به گروگان گرفته هردم دارد نیروی بیشتری را علیه خود بسیج میکند.  آزادی اسانلو و یا نگه داشتن وی در زندان هردو برای رژیم اسلامی مخاطره آمیز است. اولی، یعنی آزاد کردن او، تمام پشم پیله "فاشیسم" احمدی نژاد و "سونامی"  مربوطه را میریزد و  نگه داشتن او در زندان به اعتراض کارگران شرکت واحد  و به تبع آن همبستگی مردم تهران دامن میزند. چیزی که یک حکومت متزلزل، مشحون از بحران، درگیر حادترین اختلافات درونی را میترساند.  بهمین دلیل سردار قالیباف این قصاب پلیس سابق را در "لباس شخصی" شهردار تهران جلو فرستاده اند تا احتمالا رهبران سندیکا یا بخش هایی از آنها را مرعوب کند و یا بهر ترتیب به سازش بکشاند تا شاید راه سومی برای این معضل پیدا کند. اما حتی اگر موقتا موفق هم بشود تنها نتیجه آن چپ تر شدن اعتراضات بعدی کارگران واحد خواهد بود. باید توجه کرد که آزادی اسانلو و یا حتی برسمیت شناختن سندیکا برای کارگران شرکت واحد پایان ماجرا نیست، تازه شروع مرحله ای تازه است. آنها خواسته ها و مطالباتی دارند که باید پاسخ گیرد. نکته اصلی این است پاسخ مثبت دادن به خواستهای کارگران در ظرفیت رژیم نیست. چه از لحاظ اقتصادی و دامن زدن به توقعات در بین سایر کارگران و حقوق بگیران، و چه بویژه  از لحاظ سیاسی رژیم اسلامی نمی تواند پیروزی کارگران شرکت واحد را تاب بیاورد.  احتمالا رژیم میکوشد با شدت بیشتری به حربه سرکوب و تفرقه و ارعاب و به سازش کشیدن روی بیاورد و در عین شکستن مبارزه کارگران شرکت واحد در همان حال به برخی رفرم های کوچک گردن بگذارد. اما این مبارزه دو سو دارد و در صورتی که کارگران واحد سیاست درستی در پیش بگیرند،  و بویژه اگر بتوانند از نقطه قوت بزرگ خود یعنی به حرکت درآوردن مردم تهران توسط حرکات خود استفاده کنند، در موقعیت سیاسی کنونی کشور شانس برد و موفقیت دارند. بعدا به معنا و شرایط پیروزی کارگران واحد مشخص تر بر میگردیم اما تا همینجا میتوان دید که اعتصاب و مبارزه کارگران شرکت واحد برای رژیم اسلامی تبدیل به یک مساله حساس سیاسی و کلاف سردرگمی شده است که بهمین راحتی سرنخ را پیدا نمیکند.

مستقل از سیر بعدی، تا همینجا اعتصاب و مبارزه کارگران واحد فضای اعتراضی جامعه را فعال و رادیکال کرده است، جمهوری اسلامی و احمدی نژادش را به چالش کشیده، مردم را متوجه نیروی کارگر و خاطره اعتصابات قدرتمند کارگران در سرنگونی رژیم سابق کرده است. نشان داده است که سیر تحول جامعه بر خلاف قصد و تلاش جمهوری اسلامی  تجدید اختناق ضد انقلابی سالهای  60 نیست. برعکس،  اعتصاب و مبارزه کارگران واحد فضای سالهای 56 و 57 یعنی اوضاع و احوال انقلابی و تحرک عظیم توده ای برای سرنگون کردن رژیم  را تداعی میکند.